Όσο για το παιχνίδι χαίρομαι που συνεχίζω να είμαι γυναίκα σου και προσπαθώ να σε στηρίζω όντας αντάξια αυτού του τίτλου εκεί… Θα στο αποδείξω εν καιρώ γιατί τουλάχιστον ξέρω ότι για ‘σένα δουλεύω εκεί μέσα και το όραμά σου, όραμά μου. Εναποθέτω το λόγο μου και ότι άλλο έχω στη διάθεσή μου στα πόδια σου, μικρέ μου βασιλιά… Χθες είχα και μια συζήτηση με το φέσο, την οποία ίσως σου δείξω μια μέρα για να καταλάβεις ότι τουλάχιστον είμαι άσχετη αλλά ως γυναίκα ναι, διαθέτω κάποια οξυδέρκεια και αντίληψη που ίσως σου φανούν χρήσιμα στο μέλλον.

Επιστρέφοντας Αθήνα, ο αδερφός σου έχει την έντονη επιθυμία να βγούμε για καφέ Δεν ξέρω όμως αν πρέπει να με χαροποιεί αυτό γιατί εσύ μπορεί να μη θέλει να συναναστρέφεται με πλάσματα του είδους μου.. Όπως αυτή μου η απορία είναι και ένας λόγος που δεν θέλω να έρθω στη συνάντηση το επόμενο Σάββατο της οικογένειας… Δεν είμαι κομμάτι της, είμαι απλά κάτι πρόσφατο και δεν έχω καμία σχέση με τα όσα πρεσβεύουν οι δεσμοί που έχετε αναπτύξει μεταξύ σας… Είμαι όντως ξένη και ίσως κάνεις λάθος γι’ αυτό που ανακοίνωσες στο φόρουμ.. Δεν είμαι μέλος με όλη τη σημασία της λέξεως… Έτυχε να περνάω από ‘δω… το ‘πα και ομολογώ ότι ίσως με πήρε λιγάκι το παράπονο..

Δεν μπορώ να το πιστέψω ότι είμαι μακριά σου αλλά έπρεπε… Αλλιώς δε θα περνούσες το ίδιο καλά εσύ με την έγνοιά μου στο ταξιδάκι που πήγες…Δε θα ήσουν γενικότερα καλά.. ούτε εγώ είμαι καλά…γιατί μου λείπει ο άνθρωπος που ήθελα και θέλω να φροντίζω..και έχω τόσους γύρω μου… τόσους που με το που είδαν ένα status να αλλάζει σε ελεύθερη, όρμηξαν σαν τα όρνια να με κατασπαράξουν..βαρέθηκα να είμαι ένα κομμάτι κρέας.. και τίποτα παραπάνω.. Ή θα είμαι όλα ή τίποτα… Την καρδιά μου σε άλλες σχέσεις περαστικές δε θέλω να τη χαρίσω γιατί την έδωσα σε ‘σένα.. και δεν έχω κουράγιο να ασχοληθώ άλλο με αυτό το θέμα.. Βαρέθηκα τις σχέσεις και όλα, όπους και τους παρτάκηδες που με περιτριγυρίζουν προκειμένου να βγούμε μαζί, να πιούμε και να…

Ουφ, ουφ,…έκλαψα συγχύστηκα, φτάνει τώρα.. Λέω να ετοιμαστώ για να φύγω..

Υ.Γ. Ο Σαρδανάπαλος κατά κόσμον Αντρέας, ναι με είχε ξαναρωτήσει αν είμαστε μαζί και του είχα πει ναι όπως στην τελική όταν μου ξαναμίλησε και με ρώτησε πάλι αυτές τις μέρες του είπα όχι αλλά με έχει αρχίσει στα “μανάρι μου”, “και μερικοί από τους θαυμαστές σου είναι ιδιαίτερα χαρούμενοι με το γεγονός”, να μου πετάει υπονοούμενα κτλ…. so what κι άμα χώρισα, κι άμα δε χώρισα…

Επιπλέον με πονάει το ρημάδι το γόνατο που είχα ακίνητο λόγω μιας μικρής φυσιοθεραπείας εδώ και δύο μέρες (πρώτον λόγος που δεν ξεκόλλησα από το pc και δεύτερον λόγος που δεν κοιμάμαι..), με σύγχησε και ο μπαμπάς γιατί φοβήθηκε ότι αυτό προκαλεί τον πυρετό μου και είπε να πάμε να το τσεκάρουμε γιατί είχε μαζέψει υγρό όπως παλιά και πρήστηκε. Έλεος δηλαδή.. αλλά είμαι εντάξει τώρα. Αυτό με το πρήξιμο γίνεται κατά καιρούς από ενα παλιό τραυματισμό στο στίβο και αργότερα στο ποδόσφαιρο.. το οποίο με έβγαλε με μόνιμη κόκκινη από τρίτη γυμνασίου.. και δεν μπόρεσα να ξαναπαίξω.. Στο τέννις ήταν πιο νορμάλ τα πράγματα στο Λύκειο αλλά όταν άρχισε να ξανακάνει μαλακίες το γόνατο, σταμάτησα και από ‘κει και έχω 5 σχεδόν χρόνια χωρίς αθλητισμό..Δεν ήταν τυχαίο που έπεσα με τα μούτρα στο κάπνισμα πρώτο έτος πανεπιστημίου ακριβώς μέσα στον πρώτο μήνα που έμεινα μόνη μου αλλά πλέον και με κομμένο τον αθλητισμό :/ Ο γιατρός μου επιτρέπει να αθλούμαι αλλά όχι σε ρυθμούς πρωταθλητισμού όπως τότε.. Επιτρέπει χαλαρό πρόγραμμα και μία με δύο φορές την εβδομάδα – βέβαια η ήττα που είχα φάει τότε και κοπήκαν στη μέση προπονήσεις τουλάχιστον 4 ωρών την ημέρα, όλες τις μέρες της εβδομάδας.. μου έμεινε.. ήταν σαν να είχε κόψει κάποιος κάτι στο οποίο ήμουν εθισμένη.. οπότε βρήκα άλλο πράγμα μετά.. plus το ότι έγινα πιο στενάχωρη

Όλα αυτά τα αφήνω πίσω όμως… και ανακαλύπτω το ότι να γράφω εδώ μέσα, με αποτρέπει από το να ανοίγω το στόμα μου γενικότερα σε άλλους ανθρώπους ακόμα και σε ‘σένα… Δίνοντας σου το link για εδώ σου έδωσα όντως το κλειδί για τις σκέψεις μου, για ένα κομμάτι της ψυχής μου.. το υπόλοιπο έγινες εσύ

Ένα τραγούδι για σήμερα.. να σκεφτώ…

http://www.youtube.com/watch?v=3DacrpKkrYs

Edwin McCain – I’ll be

and guess..I will dedicate it to you

Cosita kisses honey…. γιατί εδώ μέσα, είναι όντως κομμάτι από την ψυχή μου και όντας κατάθεση ψυχής τα όσα γράφω, ναι σε αγαπάω ακόμα όπως επίσης εδώ μπορώ να σε προσφωνώ όπως δεν μπορώ όταν σε βλέπω Καλύτερα να υπάρχουν κάποιοι περιορισμοί και ας πούμε ότι έτσι κι αλλιώς θα τα έγραφα εναλλακτικά σε ένα τετράδιο ως γράμματα για ‘σένα, που δεν ξέρω αν θα το μετανιώσω που έφταναν ή φτάνουν στον παραλήπτη τους αλλά σίγουρα μένω με την απορία… Αναμένω να μου πεις αν θα ήθελες να εμφανιστώ στη συνάντηση της οικογένειας…Καλό μου ταξίδι σήμερα αν τελικά τα καταφέρω..

Είσαι το πιο γλυκό μεθύσι της καρδιάς μου, είσαι πολλά που κρατάω σαν κόρη οφθαλμού μέσα μου σαν ένα φυλαχτό για την ψυχή…

Άκουγα αυτό και σκέφτηκα ότι ταιριάζει απόλυτα σε εμάς http://www.youtube.com/watch?v=ycXZHY8h1ec

Διάβασε το και άκου το και ‘συ…

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ευχαριστώ το Θεό που σε γνώρισα
Ευχαριστώ το Θεό που υπάρχεις
Ότι κι αν τύχει κι ο κόσμος όλος την πλάτη αν μου γυρίσει
κι η τύχη μου κι αυτή αν λακίσει
κι αλλού το γλέντι να ‘χει αρχίσει
πάντα θα είσαι εσύ το πιο γλυκό μεθύσι

Σ’ έψαχνα στον ουρανό μα στη γη ήσουν τελικά
ήσουν πλάι μου τόσο καιρό
μέσα σ’ όνειρα στυφά τσάμπα πήγα μπλέχτηκα
σκάρτες καταστάσεις ανέχτηκα
είσαι στάλα από βροχή μου δροσίζεις το κορμί
είσαι άγγιγμα αγγέλου
τώρα μάταια προσπαθώ να σ’ αγγιξω και εγώ
μήπως νιώσεις ότι νιώθω

Μια που σε είδα και μια που σε είχα σταμπάρει
δεν με νοιάζει ότι κι αν λένε εγώ δεν παίρνω χαμπάρι
σε κουβαλάω πάντα μαζί στη γιορτή και τη μπόρα
ακόμα στοίχους κι όταν γράφω όπως τώρα
Σαν ανεξίτηλο στυλό μου ‘χεις αφήσει σημάδι
που δεν λέει με τίποτα να φύγει το ρημάδι
δεν μπορώ και δεν θέλω να ξεφύγω από κοντά σου
είναι αυτό το μαγικό της μυρωδιάς σου
είσαι τ’ αστέρι που φωτίζει το δικό μου σκοτάδι
και στο κεφάλι είσαι το πιο όμορφο χάδι
είσαι Θεόσταλτο δώρο για μενα
κι αν είσαι λάθος δεν με νοιάζει ας πάνε όλα χαμένα
έτσι κι αλλιώς ότι κι αν πέρασα δεν βρήκα τίποτα να με εθίσει
είσαι το πιο γλυκό μεθύσι

Δεν αισθάνομαι ντροπή μόνο κάποια ηδονή
όταν έρθεις κ μ’ αγγίζεις
η ανάσα σου καυτή μου ‘χει λιώσει το κορμί
δεν περίμενα να γίνει
Τ’ όνομα σου σκέφτηκα και αμέσως ξέφυγα
που θα πάει αυτό φοβάμαι
θα επέλεγα ζωές να χα αναρίθμητες
και σε όλες θα ζητούσα εσένα
φάνηκες στα ξαφνικά μέσα απ’ το πουθενά
και ανέστησες τα κύτταρά μου, τα νεκρά

Σε βλέπω στο ποτήρι μου και πίνοντας σε πίνω
μα μην τελείωσες γρήγορα γιατί μόνος θα μείνω
και τι θα γίνω
ίσως και να με φθηνοπάρει αλλά αλήθεια
ό,τι κι αν πέρασα θα λέω χαλάλι
Εσένα διπλά μου όταν έχω δε φοβάμαι κανένα
γιατί έχω τα όνειρα μου όλα τότε λυμένα
για σκέψου στην ψυχή μου να τα είχα κρυμμένα
κι αληθινό να μην γινότανε ποτέ ούτε ένα
ένα ποτήρι ακόμα βάζω και δεν ξέρω τι αισθάνομαι
απλά όταν ακούω εσένα χάνομαι
και πιάνομαι πάνω σου για να στηριχτώ
η για ν’ ακούσω το πιο όμορφο σου ουρλιαχτό
Κι αφού λοιπόν πίνε πίνε έχω λαλήσει
και η σκέψη μου δεν λέει άλλο κουπλέ να μου χαρίσει
γουστάρει κι αυτή κάπου εδώ να μ’ αφήσει
μ’ αλήθεια είσαι εσύ το πιο γλυκό μεθύσι

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Μια γλυκιά ανατολή και μια πικρή δύση

δεν παύεις να είσαι το πιο όμορφο κομμάτι της ζωής μου

Δεν με νοιάζει αν είσαι ή όχι λάθος…

Είσαι το πιο όμορφο πράγμα που έζησα και ευχόμουν να σε χόρταινα λίγο ακόμα…

Όσες ζωές και αν είχα, πάλι θα σε ήθελα μέσα τους να υπάρχεις….

Ανέστησες ότι νεκρό υπήρχε μέσα μου…

Χαλάλι για όλα! Χαρά νιώθω και ευγνωμοσύνη όντως στο Θεό που σε έφερε στη ζωή μου…

και αν ποτέ είναι γραφτό, ίσως ξαναβρεθούμε…

αλλά ένας στίχος των Nightwish λέει

“Old loves die hard

Old lies die harder…”

Μπορώ να πω ότι σε αγαπώ και επίσης μπορώ να πω ότι σε ανάγκασα να με διώξεις προκειμένου να μείνεις όντως μόνος…

Αν νιώσεις ότι η μοναξιά σε πνίγει..ξέρεις που να με βρεις…

Δε πρόκειται να σε πιέσω για οτιδήποτε και ειλικρινά μη χαθείς από τη ζωή μου

Μπορεί αργότερα να αποδειχτείς ότι είσαι ο φύλακας άγγελος μου όντως και να με αποτρέψεις απ’ το να κάνω τα ίδια λάθη με τόσο σκληρό τρόπο πάλι… μπορεί να με προφυλάξεις από κάτι που ίσως δεν έχω προσέξει… και απειλεί να με καταστρέψει…μπορεί να είσαι μια αδελφή ψυχή μου… γιατί παρόλα όσα έγιναν..νιώθω δεμένη ακόμα μαζί σου.. δεν ξέρω αν το νιώθεις και ‘συ… Σήμερα όλα είναι πιο ξεκάθαρα… και μου φέρνει η θύμησή σου μια γεύση χαράς στα χείλη… Σε λατρεύω;; Τώρα φιλικά θα ‘ναι στην τελική, ερωτικά, αδελφικά…δεν ξέρω απλά λέω πως ο χρόνος θα μου δείξει!

Φιλιά στην αγουροξυπνημένη φατσούλα σου γιατί όπως και να ‘χει θα ξυπνήσεις αργά ή γρήγορα

Υ.Γ. Θα επιστρέψω Αθήνα και θα συνεχίσω κανονικά σε όλα όσα σχεδίαζα να κάνω Αν μείνω τώρα εδώ, θα είναι σαν να σου λέω ότι ήσουν ο μόνος λόγος που κατέβηκα… και δεν το θέλω αυτό γιατί έτσι θα φας καμιά φλασιά πάλι με τις τύψεις που είχες έκτοτε… Η ζωή συνεχίζετε πάντα και δεν περιμένει κανέναν πότε θα θυμηθεί…. Θυμάσαι που σε πείραζε ότι ο Ιουλιανός (κατά κόσμον Αντώνης) πριν πάει Αγγλία, δεν είχε εκτιμήσει κάτι νωρίτερα… προτού το χάσει…

Εύχομαι όλα καλά για ‘σένα και την οικογένεια σου, όντως πάνε όλα προς το καλύτερο… αλλά με νοιάζεις εσύ περισσότερο! Να βρεις τον εαυτό σου και να ανακτήσεις τις δυνάμεις που έχασες πάνω στο κομμάτι που αφορούσε το τρέξιμο στα νοσοκομεία.. Να καταλάβεις τι θέλεις… κι αν έχω ακόμα θέση στην καρδιά σου και ‘συ στη δική μου… θα ξαναβρεθούμε και ίσως η ζωή μας δώσει μια δεύτερη ευκαιρία για να ζήσουμε όσα δεν προλάβαμε να ζήσουμε… μαζί! Αλλά πάλι ίσως και όχι! Το μόνο σίγουρο είναι ότι ποτέ δεν ξέρεις!

Όσο για τους γονείς μου… φοβάμαι να τους αφήσω μόνους… δυστυχώς η ευτυχώς έμαθα ότι ο πατέρας μου από τα χρέη και κάποια απειλητικά τηλεφωνήματα… επιχείρησε να αφαιρέσει τη ζωή του… καθόλου ευχάριστο..αλλά το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να τους υποστηρίζω όχι καθήμενη εδώ στο σπίτι αλλά έστω κι από το τηλέφωνο από εκεί.. γιατί όπως λέει η μαμά, μπορεί να παρανοούν αλλά το δικό τους τον κύκλο τον έκαναν και πρέπει να κοιτάξω να φτιάξω τη ζωή μου…γιατί είναι η σειρά μου.. Ακούγεται από τη μια πολύ σκληρό, αλλά εύχομαι ο Μεγαλοδύναμος να τους βοηθήσει…μεταξύ τους τα βρίσκουν αλλά όταν έρχομαι σπίτι είναι όλα περίεργα… Αντιδρούν πολύ υστερικά και από τη μια μου λένε φύγε και από την άλλη παρακαλάνε να μη φύγω..Είμαι σε απόγνωση σε αυτό το θέμα και δεν ξέρω τι να κάνω… Ας βρεθεί μια λύση σύντομα γιατί και ο θείος κάτω εξαρτάται από ‘μένα και με χρειάζεται εκεί… Τι να κάνω τώρα… Αν έχεις να μου προτείνεις κάτι, πες το μου σε παρακαλώ… Δε θέλω να είμαι εντελώς μόνη μου σε όλο αυτό…   Νιώθω αρκετά ανεξάρτητη όταν είμαι κάτω και εδώ νιώθω σαν αβοήθητο πλάσμα που δεν έχει μέρος να κρυφτεί… ένα καταφύγιο που ένιωθα στην αγκαλιά σου..γιατί ακόμα και οι γονείς μου φαντάζουν ξένοι με όλα αυτά και η αγκαλιά τους δεν είναι η ίδια…είναι επιθετική… Ο πατέρας μου συγχίζεται με το παραμικρό και την επόμενη φορά ίσως του ξεφύγει καμία επάνω μου..Μόνη μου φαντάζω κύριος του εαυτού μου, δυναμική, ίσως και αρκετά εριστική με τσαμπουκά αλλά κοντά σου ένιωθα ένα αβοήθητο πλάσμα που αναζητούσε προστασία κοντά σου και ότι κανένας δεν μπορεί να με πειράξει επειδή είσαι εσύ εκεί…

Είχα δεν είχα πάλι σου είπα το μυστικό μου… Καλή σου μέρα… και εύχομαι να είσαι δυνατός για όλα να τα αντιμετωπίζεις ψύχραιμα! Μάκια…

Είναι όλα εδώ όπως τα αφήσαμε… και μόνο το ότι σκέφτομαι την αγκαλιά σου με σταματά γιατί ακόμα πιστεύω ότι είσαι μέσα εδώ και μου κρύβεσαι έξω από την πόρτα, αργά ή γρήγορα θα μπεις να μου γκρινιάξεις λιγάκι και να προσπαθήσεις να με ξεκολλήσεις από τον υπολογιστή… Τα ψέμματα τώρα ξεκινάνε…λέω ότι είμαι καλά, δείχνω ευδιάθετη και μιλάω σαν να μην έχει γίνει  τίποτα απολύτως κακό… όλα είναι ψέμμα….όλα βουλιάζουν στο βούρκο… και βλέπω πόσο άδεια και γυμνή νιώθει η ψυχή μου….

Έφερα μόνη μου την καταστροφή… ίσως να σου ‘δωσα και απλά την τέλεια δικαιολογία για να με ξαποστείλεις….δεν ξέρω αν θυμάσαι… αλλά σου ‘πα δώσε μου λίγο χρόνο δυο βδομάδες ακόμα μέχρι να πάρεις άδεια… και ακριβώς πριν ξεκινήσει η άδεια σου, σου έδωσα την αφορμή…. να ξέρεις κρατάω το λόγο μου πάντα…. όποιος κι αν είναι…

Δεν είμαι τρελή, ούτε ψυχοπαθής στην τελική…. απλά είμαι ειλικρινής και πάντα κάνω κάτι στα χρονικά περιθώρια που μου δίνονται…είναι αδίστακτο όμως να βάζω χρονικά περιθώρια στον εαυτό μου για όλα…όταν πλησιάζει το deadline, πρέπει να σκαρφιστώ εγκαίρως κάτι για να βγουν τα αποτελέσματα που έστω και άτυπα υποσχέθηκα να φέρω… καθυστέρησα τις εξετάσεις μου και τις άφησα για την τελευταία βδομάδα που είχα περιθώρια. Τα παιδιά δεν ήθελα να τα μπλέξω… το μόνο που ήθελα ήταν να έχεις την ευκαιρία να με μισήσεις, να με απομυθοποιήσεις και να πεις ότι είμαι μια σαν όλες τις άλλες… είσαι ελεύθερος τώρα, δεν σε κρατάω…μπορείς να κάνεις ότι θέλεις αλλά να ξέρεις ότι το λόγο μου τον κρατάω και είμαι ειλικρινής μέχρι αηδίας…αν το ψέμμα ήταν για να σε κρατήσω, τότε θα επέμενα πολύ περισσότερο και θα ήμουν σαν την πρώην του αδερφού σου..

Μου ζήτησες χρόνο και ‘γω όσο σου ζήτησα, τόσο μου επέτρεψα να μείνω.. Αλλιώς δεν ήθελα να σε χάσω.. αλλά ήθελες να μείνεις μόνος…γιατί δεν έχεις χρόνο..Σε έκανα να με αφήσεις… γιατί το ζήτησες και όλα σίγουρα θα μπορούσαν να είναι πολύ διαφορετικά αλλά σου είπα ότι υπακούω σε κάθε σου επιθυμία, όσο κι αν μου κοστίσει αυτό… Έχασα τη Θεοδοσία στο δρόμο αλλά σίγουρα ξέρω που βαδίζω και τι είμαι ικανή να κάνω…Νιώθω απλά τόσο κενή τώρα γιατί το ξέρω ότι μπορεί να το μετανιώσω που σ’ αφήνω να φύγεις… αλλά χρειάζεσαι την ελευθερία σου… όσο κι αν σ’ αγαπώ και μπορώ να σε κοιτάξω στα μάτια λέγοντας σου αυτές τις λέξεις, άλλο τόσο ήθελα να ικανοποιήσω κάθε σου επιθυμία ακόμα κι αν αυτό σημαίνει την καταστροφή μου…τόσο πάνω από ‘μένα σε είχα και σε έχω ακόμα…

Αν θελήσεις να με δεις, να με αγκαλιάσεις, να μου μιλήσεις απλά να ξέρεις ότι η πόρτα της καρδιάς μου είναι ανοιχτή…Δεν ξέρω αν ποτέ μπορεί να γυρίσεις πίσω, ακόμα και τώρα αν το θέλεις… αν ποτέ με συγχωρήσει ο εγωισμός σου αλλά και η καρδιά σου… Ψυχολόγο θα δω σίγουρα, αλλά τις απαντήσεις σε τόσο προφανή πράγματα σε ‘μένα τώρα πια τις ξέρω ήδη… Δε θα σου πω ότι μπορώ να σε περιμένω για πάντα, είναι μεγάλη κουβέντα… Μπορώ να σου πω ότι όσο ακόμα θα υπάρχεις τόσο έντονα μέσα μου, ναι δε θα μπορώ να λειτουργήσω γιατί δεν μπορώ να δω άλλον άντρα… αυτά περί συναδέλφου που σου είπα ήταν επίσης ψεμματάκια γιατί έπρεπε να σε ξενερώσω λιγάκι… ώστε να μην ενδώσεις σε ‘μένα πάλι, να πεις στον εαυτό σου “ωπ σταμάτα τι κάνεις;” και έτσι να πάρεις πάλι την πολυπόθητη ελευθερία στα χέρια σου…

Μην μου πεις… στο προηγούμενο γράμμα άλλα λέω αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι ξέρω που το πήγαινα… δεν ξέρω πια τι είναι ψέμμα ή τι αλήθεια, αλλά θα ήθελα να μου απαντήσεις με το χέρι στην καρδιά….τώρα που είσαι ελεύθερος, τι διαφορά είχε αυτό από το να είσαι μαζί μου; ήταν τόσο τρομακτικά; σοβάρεψε η κατάσταση μεταξύ μας και δεν το είχα καταλάβει;; και εντάξει αν όντως πρόλαβες να βρεις άλλη κοπέλα, τι να πω χάρισμά σου… αλλά ίσως εκεί φαίνεται όταν ο άλλος δεν ξέρει τι θέλει… μου ζητάς την ελευθερία σου από τη μια και από την άλλη ξανασκλαβώνεσαι….

Ειλικρινά με καταστρέφω για ‘σένα… γιατί έμεινα πίσω στο κενό που αφήνεις… και ίσως ζηλεύω αλλά δε θα σε πρήξω, ούτε θα σου κάνω σκηνές… απλά θα με αφήσω να χαθώ έως ότου βρω το κουράγιο να αναγεννηθώ από τις στάχτες μου… απλά τότε δεν θα με πονάει η θύμησή σου όπως τώρα…θα είσαι στο παρελθόν….

http://www.youtube.com/watch?v=Yw_DmGEX7TA

‘ αυτή τη σχέση σ’ έχω φορέσει
Σα φυλαχτό που όλα μπορεί να τα γιατρέψει,
Μια σου κουβέντα
Κι όποια’ απειλή συναντώ
Ξεπερνώ!

Είσαι η φωνή που ακολουθώ,
Η φλόγα που καίει
Στης ψυχής μου το τέρμα,
Είσαι η φωνή που πάντα μου λέει
Μ’ έν’ απλό « σ’ αγαπώ »
Πώς μπορούν να γίνουν ένα δυο ουρανοί!

Όταν λυγίζω και δεν αντέχει
Ν’ ανέβει άλλες η καρδιά μου ανηφόρες
Αυτές τις ώρες
Εσύ μπορείς πιο ψηλά να με πας,
Στη ζωή με κρατάς!

Σ’ αυτή τη σχέση σ’ έχω πιστέψει
Πηγή ελπίδας που ποτέ δε θα στερέψει,
Κάθε σου λεξη
Με προσκαλεί και πετώ στο κενό,
Στο νερό περπατώ!

Απολογισμός τελικός; Έκανα μια τρύπα στο νερό που απλά πλήγωσε ανθρώπους που δεν το άξιζαν και επιπλέον πλήγωσε και ‘μένα..αναξιοπιστία, αυτό θα με χαρακτήριζε καλύτερα ενώ μπορώ να πω… ότι θέλω να αποσυρθώ, να μείνω ξανά στο γυάλινο κλουβί που συνήθιζα να κλείνω τον εαυτό μου ώστε να μην πληγώνει κανένα άλλο από ‘δω και πέρα… ο χρόνος είναι όντως γιατρός για όλα αλλά σίγουρα οι τύψεις δε φεύγουν ποτέ… γίνονται φαντάσματα του παρελθόντος που σε κυνηγούν και δε σ’ αφήνουν να ζήσεις…και η τιμωρία μου θα είναι να μην ικανοποιήσει ο Θεός το εγωιστικό επίμονο αίτημα μου να με πάρει απ’ αυτή τη ζωή…(ω ναι η απελπισία μου είναι μεγαλύτερη κι από την αγάπη για ζωή πλέον…) αλλά θα με αφήσει να συνεχίσω να τη ζω ίσως και λίγο παραπάνω από τους υπόλοιπους γιατί έχω πολλά πράγματα που πρέπει να ξεχρεώσω…και ήρεμοι φεύγουν μόνο όσοι δε χρωστάνε πουθενά…

Το ψέμα μου αυτό είναι η δεύτερη φορά που το κάνω μόνο που στην άλλη περίπτωση ήταν άλλο το θέμα… ο άλλος ήθελε να με παντρευτεί και μου έφερε πλαστές εξετάσεις, όντας χωρισμένοι μερικούς μήνες ενώ ήμουν ήδη σε άλλη σχέση και έτσι έκανα όλο το σκηνικό στην τότε σχέση μου…μετά όμως παραδέχτηκα το λάθος μου… γιατί δεν μπορείς να ζήσεις με τις τύψεις ενός τέτοιου θέματος…όχι δε γίνεται…δε γίνεται γιατί νιώθεις να σε κυνηγάνε φαντάσματα αγέννητων παιδιών..τότε είχα κάνει μια βδομάδα να αποκαλύψω την αλήθεια στο φίλο μου αφού πρώτα κατάλαβα το τι στήθηκε από τον άλλο προκειμένου να γυρίσω πίσω…και είχα εφιάλτες χωρίς να ξέρω γιατί…μετά όμως έμαθα… και είπα ότι δε θα κρατάω κάτι χωρίς να το ψάξω πρώτα…Αυτή τη φορά ο γιατρός για μην οξύνει τα πράγματα ναι πιστέυω ότι έκανε και μου είπε ότι θα ήθελα να ακούσω… Τουλάχιστον μου είπε ότι ο όγκος έχει μικρύνει αρκετά και θα εξαφανιστεί πράγμα που μου αναπτέρωσε τις ελπίδες…ελπίζω να μην ήταν κι αυτό κάτι που ήθελα να ακούσω… έτσι απλά.. γιατί ιστορικό με καρκίνους έχουμε στην οικογένεια κοντά στο συκώτι εύχομαι να με αξιώσει ο Θεός να πάω και σε ακόμη ένα γιατρό και να μου πει ότι δεν έχω τίποτα…

Το θέμα της μητέρας μου έπαψε σήμερα να με απασχολεί γιατί όπως είπε ο θείος το μόνο που την τρελαίνει είναι ότι δεν αποδέχεται το ρόλο μιας γυναίκας απλά νοικοκυράς και θέλει να εργάζεται γιατί προφανώς δεν θέλει να βλέπει τον εαυτό της υποδιαίστερο από το ρόλο του πατέρα μου…έλα μου ντε που ο πατέρας μου αυτό θα ήθελε κανονικά από κείνη…εκεί είναι που τα χαλάνε…επίσης μου είπε ο θείος ότι καλύτερα που τους αφήνω να τα βγάζουν πέρα μόνοι τους γιατί έτσι πρέπει…είναι δική τους οι σχέση και εγώ αποτελώ τρίτο μάτι στην όλη υπόθεση.. τα προβλήματα πρέπει να τα λύσουν μόνοι τους….

Αναρωτιέμαι αν τελικά μπορώ να καταπιέσω τα συναισθήματα που πρέπει να αφήσω παραπέρα τώρα… και για πόσο καιρό; Θα γίνουν αυτά κατάλοιπα που θα μου βγουν στην επόμενη σχέση; Κι είναι να είμαι έτσι σε όλους με όσους κάνω σχέση; δεν θα είναι καλύτερο να μην κάνω καν σχέση; ούτε να γίνω του πηδήματος, γιατί όντως αν δεν υπάρχει το κλικ με τα συναισθήματα, αδυνατώ να προχωρήσω…και εκείνη η καρδούλα που άκουγα χθες να χτυπάει δυνατά… ήταν μια ψευδαίσθηση μάλλον που μπέρδεψα για πραγματικότητα στην αγκαλιά του…δε θα με συγχωρέσεις ποτέ…γιατί και ‘συ τα έδωσες όλα και φέρθηκα πολύ σκάρτα… είναι και θέμα εγωισμού… θα απαρνηθείς ότι κι αν είχε απομείνει απ’ όσα ένιωθες και θα προχωρήσεις… σβήσε με.. μπορείς και καλύτερα από ένα τέρας σαν και ‘μένα..μην σε ξεγελά η εμφάνιση ενός αγγέλου ειδικά αν έχει μαύρη καρδιά… σαν τη δική μου…

Ναι και θα κλείσω και εδώ με ένα τραγούδι…

http://www.youtube.com/watch?v=xp_y7FB-IbU Νίκος Μακρόπουλος – Θαύμα…

ίσως και με δύο….

και αυτό θα έλεγα από ‘σένα για ‘μένα….γιατί δεν θεωρώ ότι σε ξέρω…δε σε ξέρω καλά…

http://www.youtube.com/watch?v=SiJ4KC5CpB4 Νίκος Μακρόπουλος feat. Bo – Δεν με ξέρεις καλά

Αν ήταν τόσο βαριά η κουρτίνα που κρύβει την καρδιά σου και δοκίμασες να τη σηκώσεις για ‘μένα… ευχαριστώ αλλά φαίνεται πως δεν το εκτίμησα, όπως επίσης ήμουν μάλλον στην τελική μια κακή ηθοποιός όπως και άχρηστη στο κομμάτι που αφορά να σου δώσω ότι χρειαζόσουν πραγματικά..

Γιατί μια καρδιά αν θέλει κάτι πραγματικά τολμάει και ρισκάρει τα πάντα; Αν αυτό είναι ανωριμότητα, ναι θα ρισκαρώ άλλη μια φορά και θα τα παίξω όλα για όλα για κάποιον που αξίζει να είναι δίπλα στην καρδιά μου. Το νοιάζομαι και λατρεύω είναι δύο λέξεις που ισοδυναμούν με το αγαπώ όταν τα λες με όλη σου την καρδιά… Δεν το αρνούμαι, αγαπάω.. εσένα, τον τρόπο που γελάς, που θυμώνεις, που με ανέχεσαι (γιατί ώρες ώρες είμαι ανυπόφορη ), όποιο ήχο παράγεται απο τα χειλάκια σου (ακόμα και το λόξιγγα!! – είναι τόσο χαριτωμένος )…

Είμαι εκεί για να τα δώσω όλα σε κάτι που πιστεύω και το μόνο που θα ήθελα να δω είναι ότι κάποιος με διεκδικεί..αλλιώς είναι μονόπλευρο… Όταν κάτι δεν το διεκδικείς, είναι στα πράγματα που δεν θέλεις…

Δεν θέλω όμως να σταθώ εμπόδιο ούτε στη ζωή σου, ούτε στο χρόνο σου ούτε στις επιλογές. Κάνω τις δικές μου με επίγνωση των συνεπειών και ξέρω να χάνω. Είμαι πιο δυνατή από όσο φαίνομαι και δεν μπορώ να το αρνηθώ ότι μπορώ να σταθώ στα πόδια μου και να ζήσω και χωρίς εσένα.. Απλά δεν επιλέγω να το κάνω γιατί θέλω με κάποιον να μοιραστώ τη λύπη και τη χαρά μου, θέλω κάποιον να τον κάνω να χαμογελάει, θέλω να γεμίζω το πρόσωπό του φιλιά και να όταν τον αγκαλιάζω να του δίνω μια μικρή γεύση από τον παράδεισο που ζω όταν είμαι κοντά του.

Η ζωή δεν έχει χρώμα αν είσαι μόνος και δεν έχεις κάποιον να μοιράζεσαι πράγματα. Σε ευχαριστώ που μ’ έκανες να συνειδητοποίησω ότι μοιραζόμουν μόνο τα δικά μου και δε σε άφηνα να μοιραστείς τα δικά σου. Σε ευχαριστώ που δίνεις χρώμα στην μονότονη μέρα μου και μια νότα ευτυχίας στο κάθε λεπτό της που περνάει. Είχα χαθεί και όμως ήθελα κάποιος να με ανακαλύψει…

Το μόνο που ζητάω τώρα είναι να με διεκδικήσεις αν είμαι κάτι που θέλεις να συνεχίσει να υπάρχει στη ζωή σου… Αν όχι, μη φοβάσαι για ‘μένα, αντέχω. Δε φοβάμαι τη μοναξιά γιατί απλά αν είναι αυτό το τελικό αποτέλεσμα, θα αποτελέσεις ένα απλό διάλειμμα μέσα της.. Δεν είναι όμως αυτό που θέλω.  Θέλω εσένα να συνεχίσεις να μου κρατάς το χέρι επειδή το νιώθεις και επειδή το θέλεις, όχι επειδή νιώθεις ευθύνες ή με λυπάσαι που έκανα τόσα για να είμαι και πιο κοντά σου.. Αυτό δεν είναι στάση ή άποψη που αποδέχομαι. Πες ότι έχεις να μου πεις στα ίσια και θα το δεχτώ. Δεν δέχομαι το να ζω σε μια ψευδαίσθηση που νόμιζα ότι είναι αληθινή.

Τραγούδι για σήμερα….

Ε. Παπαρίζου – Πυροτεχνήματα & Είσαι η φωνή

Just take it or leave it…

Στην τελική μπορεί να είμαι ακόμα μια τρελή, ψυχωτική γκόμενα που δεν ξέρει τι της γίνεται και το σκάσε από κανένα ψυχιατρείο…Όσα τα κοσμητικά που ανέφερα για ‘μένα και άλλα πόσα, είναι λίγα από τα οποία έκαναν σχεδόν το τελευταίο έτος στη σχολή μου ένα ζωντανό καθημερινό εφιάλτη… Ακόμα και οι υποτιθέμενες φίλες, αντί να με υποστηρίξουν με ρωτούσαν λεπτομέρειες για το κρεβάτι που φυσικά είτε απαντούσα είτε όχι… δεν είχε σημασία… έμαθα να χαμογελάω και να το παίρνω ως αστειάκι – ακόμα μια εμπειρία κι έτσι – πολλές και πολλοί από την εδώ παρέα μου με ανάγκασαν να το βλέπω ως αναγκαίο κακό για να έρθω πιο κοντά στην εποχή μας και να προσγειωθώ για το ότι δεν πρέπει να περιμένω πρίγκιπες και βλακείες… έτσι είναι κι αν μ’ αρέσει.. μπορεί να χαμογελάσω αν αναφερθεί ή αυτοσαρκαστώ με αυτό το γεγονός, όμως όταν μείνω μόνη και από μέσα μου μπροστά σε όλους, μια φωνή ουρλιάζει… κλαίει…εκσυγχρονίστηκα λοιπόν… γιατί όχι; έτσι δεν είναι…;

Έχω μείνει μισή, αδυνατώ να εμπιστευτώ όπως εμπιστευόμουν τους άντρες παλιότερα και πιστεύω ότι τόσα ψυχολογικά που έχω μάλλον πρέπει να απαλλάξω τον άγγελο μου από ‘μένα Χάνω την αυτοπεποίθησή μου… χάνω τα λογικά μου κι όλα αυτά επειδή πιστεύω ότι μπορώ καλύτερα..Επειδή πιστεύω ότι μπορώ να του δώσω όσα θέλει για να είναι ευτυχισμένος… και το μόνο που θα ζητήσω από ‘δω και πέρα είναι μια ζεστή αγκαλιά, πολλά χάδια και φιλιά και ένα χέρι να μου χαιδεύει τα μαλλιά για να αποκοιμηθώ…

Τραγούδι για σήμερα: Backstreet Boys – All I have to give

Γιατί η αγάπη μου είναι ότι μου έμεινε δώσω…ψυχή και σώμα μαζί… αγαπάω αλλά δεν το δείχνω όπως παλιά…θα κατηγορηθώ ίσως για αδιαφορία αλλά δεν είναι έτσι Νοιάζομαι και σκέφτομαι μόνο ένα γλυκό αγοράκι που έχει κλέψει την καρδιά μου και το λατρέυω πάρα πολύύύύύύύύύύύύύύ….?

So the song is:

But my love is all I have to give
Without you I don’t think I can live
I wish I could give the world to you…but
Love is all I have to give…

P.S. Δεν είναι τυχαίο που άρχισα να γράφω σε blog από τον περσινό Νοέμβριο και άρχισα να είμαι πιο κλειστή από ποτέ… Προσπαθώ να αλλάξω, να είμαι καλύτερη και ξέρω που έσφαλλα πάλι…Συγνώμη καρδιά μου… με τόσα λάθη δεν ξέρω που να κρυφτώ τώρα.. καλύτερα να μην ξανανοίξω το στόμα μου για οτιδήποτε αλλά αν δεν ξέρεις, μετά νομίζεις ότι με ενοχλεί κάτι σε σένα Είσαι πολύ καλός για να’σαι αληθινός και ‘γω πολύ λίγη για να στέκομαι στο πλάι σου…Συγνώμη αν δεν σηκώσω το τηλέφωνο σε λίγο…δεν είμαι σε κατάστάση για να μιλήσω… μου συμβαίνει κάθε φορά που είμαι μόνη μου και θυμάμαι το περιστατικό, να κλαίω μέχρι να μην μπορώ άλλο και μετά αποκαμωμένη να πέσω για ύπνο… Καληνύχτα σου και φιλάκια στα γλυκά ματάκια και χειλάκια σου…

Πήγα στο λύκειο, φίλες ακόμη δεν είχα αλλά είχα φίλους… Συνεχίζω τα ίδια και ήμουν μια κοπέλα που μιλούσε μόνο όταν είχε κάτι να πει – πολύ σπάνια…

Στα 18 μου, λίγο πιο ώριμη από πριν, άρχισα να μιλάω λίγο περισσότερο… Σε κανένα δεν άρεσε η αλλαγή αλλά ένιωθα ένα βάρος να φεύγει από μέσα μου γιατί μπορούσα να εκφραστώ!! (χαρά εγώ )

Στα 21 μετά από δύο σχέσεις που μου άλλαξαν εντελώς τον τρόπο σκέψης…. μπορώ να πω ότι δεν ακούω κανένα…γιατί όποτε άκουγα κατέληγε να με κάνει χάλια…μου μετέφερε όλο το βάρος και το φορτίο του και ένιωθε ο άλλος καλά και γω βασανιζόμουν για μέρες… Νόμιζα ότι έτσι αυτοαμύνομαι γιατί προστάτευα τον εαυτό μου από εξωτερικές περιττές στενοχώριες… Άρχισα να μη μιλάω σχεδόν ποτέ για ένα χρόνο αλλά το το έβγαζα σε τσιγάρα ξεπερνώντας φανερά τα όρια με 4 πακέτα την ημέρα…

Τώρα είμαι 22, από τη μια προσπαθώ να κόψω το κάπνισμα τους 2 τελευταίους μήνες και από την άλλη προσπαθώ να μάθω να ακούω τους ανθρώπους που με ενδιαφέρουν και νοιάζομαι γιατί το έχουν ανάγκη… Μακάρι να καταφέρω κάτι ενδιάμεσο γιατί συνέχεια είμαι από το ένα άκρο στο άλλο… και επίσης, στενοχωριέμαι για πολλά πράγματα ενώ ίσως δε θα ‘πρεπε…
Ο γιατρός συνέστησε να μη βλέπω και ακούω ανθρώπους για πολλές μέρες αλλά δεν είναι αυτό λύση…. Προσπαθώ να κάνω μόνο 2-3 τσιγάρα την ημέρα γιατί άρχισε να με σκοτώνει πλέον… και είμαι αγύριστο κεφάλι γαμώτο μου… Λες και επίτηδες ήθελα να φτάσω εκεί…. Δεν θέλω όμως να απωθήσω τους ανθρώπους που αγαπάω από κοντά μου…αλλά βαδίζω σε ένα τεντωμένο σκοινί τον τελευταίο χρόνο και είμαι μόνη κατά βάθος σ’ αυτό … Θα μπορούσα να γίνω λίγο δυνατότερη ή θα με καταστρέψω μια και καλή… γιατί ώρες ώρες ναι συχαίνομαι τον εαυτό μου που δεν μπορεί να είναι εκεί για όλους και να είναι όπως το θέλουν οι άλλοι – έτσι μόνο θα ήταν ευτυχισμένοι όλοι…μόνο αν γινόμουν 1000 κομμάτια και έπεφτα όπου με χρειάζονταν…

Ω ναι, κάποιες φορές σαν ηλίθια που είμαι σκέφτομαι ότι ο κόσμος μπορεί να ήταν καλύτερος και χωρίς την ύπαρξη μου γιατί όλο προβλήματα δημιουργώ και κάνω τους άλλους γύρω μου να βρίσκουν το θάρρος και τη δύναμη να με συγχωρήσουν γιατί ίσως κατά βάθος να θέλουν να με κρατήσουν στη ζωή τους… και τους ευχαριστώ γι’ αυτό. Συνεχίζω όμως να είμαι ένα τρελοκομείο που δεν ξέρει τι του γίνεται και χάνει μέρα με τη μέρα τον εαυτό του και την αυτοπεποίθησή του…

Σημερινό άσμα;;; Κάτσε να σκεφτώ λιγάκι….

Gloria Estefan – Don’t wanna lose you

Me thinks of him and daydreams!

Σημερινό τραγούδι: Air Supply – All Out Of Love

because I’m so lost without you…… Thinking of you ’till it hurts…. Spare a moment to think of me….spare a kiss to sent to me with all your heart and I’ll be happy….But not the half, the whole one…