Χαρά ή πόνος;
Τι είναι αυτό το αίσθημα κενότητας που με κατακλύζει σήμερα….; Βαρέθηκα να προσποιούμαι ότι χαμογελάω σήμερα… δε γιορτάζω δεν είναι η μέρα μου… είναι μια μέρα που όλα ήταν μια καλή παράσταση… δεν ήθελα να ξυπνήσω δεν ήθελα να πάω πουθενά…ήθελα να μείνω μόνη στο σκοτάδι του δωματίου και να πονέσω…συνειδητοποιώ την απουσία σου και δεν όχι δεν είναι όπως ήταν το Σάββατο και την Κυριακή σχεδόν ανώδυνη.. θέλω να πάω σε άλλο σπίτι γιατί σ’ αυτό το δωμάτιο είσαι ο πρώτος άντρας που πάτησε και το γέμισε αναμνήσεις… κοιμήθηκα δυο μέρες κλειδωμένη στο πάτωμα… κλειδωμένη γιατί αν έμπαινε κάποιος θα με έβαζε στο κρεβάτι μου. Δε θέλω να κοιμηθώ εκεί γιατί μόνο στα όνειρα μπορώ να σε αγγίζω πλέον και εκεί κατακλύζομαι από όνειρα με ‘σένα…Πως υποτίθεται ότι θα σταθώ στα πόδια μου με αυτό το σκεπτικό;
Είναι όλα εδώ όπως τα αφήσαμε… και μόνο το ότι σκέφτομαι την αγκαλιά σου με σταματά γιατί ακόμα πιστεύω ότι είσαι μέσα εδώ και μου κρύβεσαι έξω από την πόρτα, αργά ή γρήγορα θα μπεις να μου γκρινιάξεις λιγάκι και να προσπαθήσεις να με ξεκολλήσεις από τον υπολογιστή… Τα ψέμματα τώρα ξεκινάνε…λέω ότι είμαι καλά, δείχνω ευδιάθετη και μιλάω σαν να μην έχει γίνει τίποτα απολύτως κακό… όλα είναι ψέμμα….όλα βουλιάζουν στο βούρκο… και βλέπω πόσο άδεια και γυμνή νιώθει η ψυχή μου….
Έφερα μόνη μου την καταστροφή… ίσως να σου ‘δωσα και απλά την τέλεια δικαιολογία για να με ξαποστείλεις….δεν ξέρω αν θυμάσαι… αλλά σου ‘πα δώσε μου λίγο χρόνο δυο βδομάδες ακόμα μέχρι να πάρεις άδεια… και ακριβώς πριν ξεκινήσει η άδεια σου, σου έδωσα την αφορμή…. να ξέρεις κρατάω το λόγο μου πάντα…. όποιος κι αν είναι…
Δεν είμαι τρελή, ούτε ψυχοπαθής στην τελική…. απλά είμαι ειλικρινής και πάντα κάνω κάτι στα χρονικά περιθώρια που μου δίνονται…είναι αδίστακτο όμως να βάζω χρονικά περιθώρια στον εαυτό μου για όλα…όταν πλησιάζει το deadline, πρέπει να σκαρφιστώ εγκαίρως κάτι για να βγουν τα αποτελέσματα που έστω και άτυπα υποσχέθηκα να φέρω… καθυστέρησα τις εξετάσεις μου και τις άφησα για την τελευταία βδομάδα που είχα περιθώρια. Τα παιδιά δεν ήθελα να τα μπλέξω… το μόνο που ήθελα ήταν να έχεις την ευκαιρία να με μισήσεις, να με απομυθοποιήσεις και να πεις ότι είμαι μια σαν όλες τις άλλες… είσαι ελεύθερος τώρα, δεν σε κρατάω…μπορείς να κάνεις ότι θέλεις αλλά να ξέρεις ότι το λόγο μου τον κρατάω και είμαι ειλικρινής μέχρι αηδίας…αν το ψέμμα ήταν για να σε κρατήσω, τότε θα επέμενα πολύ περισσότερο και θα ήμουν σαν την πρώην του αδερφού σου..
Μου ζήτησες χρόνο και ‘γω όσο σου ζήτησα, τόσο μου επέτρεψα να μείνω.. Αλλιώς δεν ήθελα να σε χάσω.. αλλά ήθελες να μείνεις μόνος…γιατί δεν έχεις χρόνο..Σε έκανα να με αφήσεις… γιατί το ζήτησες και όλα σίγουρα θα μπορούσαν να είναι πολύ διαφορετικά αλλά σου είπα ότι υπακούω σε κάθε σου επιθυμία, όσο κι αν μου κοστίσει αυτό… Έχασα τη Θεοδοσία στο δρόμο αλλά σίγουρα ξέρω που βαδίζω και τι είμαι ικανή να κάνω…Νιώθω απλά τόσο κενή τώρα γιατί το ξέρω ότι μπορεί να το μετανιώσω που σ’ αφήνω να φύγεις… αλλά χρειάζεσαι την ελευθερία σου… όσο κι αν σ’ αγαπώ και μπορώ να σε κοιτάξω στα μάτια λέγοντας σου αυτές τις λέξεις, άλλο τόσο ήθελα να ικανοποιήσω κάθε σου επιθυμία ακόμα κι αν αυτό σημαίνει την καταστροφή μου…τόσο πάνω από ‘μένα σε είχα και σε έχω ακόμα…
Αν θελήσεις να με δεις, να με αγκαλιάσεις, να μου μιλήσεις απλά να ξέρεις ότι η πόρτα της καρδιάς μου είναι ανοιχτή…Δεν ξέρω αν ποτέ μπορεί να γυρίσεις πίσω, ακόμα και τώρα αν το θέλεις… αν ποτέ με συγχωρήσει ο εγωισμός σου αλλά και η καρδιά σου… Ψυχολόγο θα δω σίγουρα, αλλά τις απαντήσεις σε τόσο προφανή πράγματα σε ‘μένα τώρα πια τις ξέρω ήδη… Δε θα σου πω ότι μπορώ να σε περιμένω για πάντα, είναι μεγάλη κουβέντα… Μπορώ να σου πω ότι όσο ακόμα θα υπάρχεις τόσο έντονα μέσα μου, ναι δε θα μπορώ να λειτουργήσω γιατί δεν μπορώ να δω άλλον άντρα… αυτά περί συναδέλφου που σου είπα ήταν επίσης ψεμματάκια γιατί έπρεπε να σε ξενερώσω λιγάκι… ώστε να μην ενδώσεις σε ‘μένα πάλι, να πεις στον εαυτό σου “ωπ σταμάτα τι κάνεις;” και έτσι να πάρεις πάλι την πολυπόθητη ελευθερία στα χέρια σου…
Μην μου πεις… στο προηγούμενο γράμμα άλλα λέω αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι ξέρω που το πήγαινα… δεν ξέρω πια τι είναι ψέμμα ή τι αλήθεια, αλλά θα ήθελα να μου απαντήσεις με το χέρι στην καρδιά….τώρα που είσαι ελεύθερος, τι διαφορά είχε αυτό από το να είσαι μαζί μου; ήταν τόσο τρομακτικά; σοβάρεψε η κατάσταση μεταξύ μας και δεν το είχα καταλάβει;; και εντάξει αν όντως πρόλαβες να βρεις άλλη κοπέλα, τι να πω χάρισμά σου… αλλά ίσως εκεί φαίνεται όταν ο άλλος δεν ξέρει τι θέλει… μου ζητάς την ελευθερία σου από τη μια και από την άλλη ξανασκλαβώνεσαι….
Ειλικρινά με καταστρέφω για ‘σένα… γιατί έμεινα πίσω στο κενό που αφήνεις… και ίσως ζηλεύω αλλά δε θα σε πρήξω, ούτε θα σου κάνω σκηνές… απλά θα με αφήσω να χαθώ έως ότου βρω το κουράγιο να αναγεννηθώ από τις στάχτες μου… απλά τότε δεν θα με πονάει η θύμησή σου όπως τώρα…θα είσαι στο παρελθόν….
http://www.youtube.com/watch?v=Yw_DmGEX7TA
‘ αυτή τη σχέση σ’ έχω φορέσει
Σα φυλαχτό που όλα μπορεί να τα γιατρέψει,
Μια σου κουβέντα
Κι όποια’ απειλή συναντώ
Ξεπερνώ!
Είσαι η φωνή που ακολουθώ,
Η φλόγα που καίει
Στης ψυχής μου το τέρμα,
Είσαι η φωνή που πάντα μου λέει
Μ’ έν’ απλό « σ’ αγαπώ »
Πώς μπορούν να γίνουν ένα δυο ουρανοί!
Όταν λυγίζω και δεν αντέχει
Ν’ ανέβει άλλες η καρδιά μου ανηφόρες
Αυτές τις ώρες
Εσύ μπορείς πιο ψηλά να με πας,
Στη ζωή με κρατάς!
Σ’ αυτή τη σχέση σ’ έχω πιστέψει
Πηγή ελπίδας που ποτέ δε θα στερέψει,
Κάθε σου λεξη
Με προσκαλεί και πετώ στο κενό,
Στο νερό περπατώ!
