Όχι ακόμα να το πιστέψω…(κάτι που είχα γράψει στις 14/10…και ναι ισχύει ακόμα…)

Είναι λυπηρό να διαπιστώνω πως αντέδρασα μετά το τελευταίο τηλεφώνημα… Παραληρώ μέσα στον ίδιο μου τον πύργο.. Ναι έτσι θα είναι.. Δυστυχώς έχω πέσει στο στάδιο της διαρκούς άρνησης της πραγματικότητας και θέλω να προτιμήσω να μείνω μέσα στον πύργο της μοναξιάς μου, ένα πύργο δημιούργημα της δικής μου φαντασίας όπου τίποτα δε θα μπορεί να με αγγίξει ή να με πληγώσει άλλο. Είναι ωραία εκεί πέρα γιατί δεν μπορείς να πληγώσεις κανέναν… και κανένας δε σε πληγώνει… Πάντα ευχόμουν να έρθει κάποιος να με βγάλει από ‘κει… και όταν ήρθε καβάλα στο μαύρο άτι, ναι μετά από λίγο φαίνεται να άλλαξε γνώμη και να κάνει πίσω άρα καιρός να επιστρέψω εκεί μια για πάντα…