Oh my… again :(
Σήμερα έκανα το λάθος (απ’ όσο το βλέπω μέχρι στιγμής) και ξεστόμισα τα περί του one night stand που έχω κάνει….Το λέω και γελάω τώρα, ή καλύτερα θέλω να το θυμάμαι και να γελάω…… Ποιος θα μπορούσε να ξεχάσει τη φρίκη που έφαγα εκείνη τη μέρα όταν ξύπνησα το πρωΐ, συνειδητοποίησα τι είχε γίνει και αποπειράθηκα να βάλω τέλος στη ζωή μου…. Σε ‘μένα ήταν σαν να με βίασαν ψυχολογικά και σωματικά… όλος ο εσωτερικός μου κόσμος κατέρευσε και όλα τα περί ρομαντισμού..μαζί και ‘γω. Εκείνη τη μέρα δεν πάτησα ούτε καν στα εργαστήρια. Έσπασα καθρέφτες, αντικείμενα που έβρισκα γύρω μου… Είχα ηττηθεί γιατί τα έως τότε ισχυρά πιστεύω και η ιδιοσυγκρασία που χαρακτήριζαν τον έως τότε ευαίσθητο χαρακτήρα μου…έπεσαν… Γιατί να μου συμβεί κάτι τέτοιο…; Είχα πιει για να ξεχάσω άλλον και κατέληξα με άλλον μαζί…Κάθε φορά που το θυμάμαι λέω ότι θα προσπαθήσω και θα βάλω τα δυνατά μου να μην ξανασυμβεί… Δεν θέλω να το θυμάμαι. Εκείνος ο άνθρωπος με έκανε να μισώ τους άντρες και να βλέπω τα πράγματα πιο ωμά…Για τους άντρες το παν είναι η καλοπέραση… Γιατί σε όλους αρέσει μια πιο ελευθέρων ηθών κοπέλα με χίλιες δυο εμπειρίες παρά μια ευαισθητη μαζεμένη και με απλές προτιμήσεις; Είμαι κάτι ενδιάμεσο… Εκείνο το βράδυ άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τη ερωτική συνουσία… τη μισούσα για πολύ καιρό και ακόμα κατά βάθος… αλλά δεν θα με καταλάβει κανένας γι’ αυτό. Νιώθω ότι έχω βιαστεί και από τότε έχω καταδικαστεί να περιφέρομαι ανάμεσα σε δύο αντίθετες όχθες… της ηδονής και της συνεχούς αναζήτησης νέων τρόπων ευχαριστήσης, ίσως και απόλαυση βίαιων μέτρων και από την άλλη η αθωότητα που μου απέμενε, να πασχίζει να σώσει το ρομαντισμό, την ευαισθησία του χαρακτήρα μου και να μην αφήσει να μαραθώ μέσα σε μόνιμες πράξεις ακολασίας… Έχω μπερδευτεί και δάκρυα κυλάνε από τα μάτια μου… Θυμάμαι.. Δεν ξεχνάω.. Μόνο θυμάμαι πράγματα που με κόβουν στα δύο γιατί έγιναν… Ο μόνος άνθρωπος που ήταν κοντά μου εκείνη τη μέρα, τα παράτησε όλα (εργστήρια και μάθημα) ήταν ο ξάδερφός μου.. Ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου αυτόν τον άνθρωπο που με σώζει κάθε φορά που βουλιάζω στο βούρκο των αδυναμιών και των παθών μου και πάω να τα παρατήσω… Εκανα να πάω στη σχολή πάνω από μια βδομάδα, και την άλλη μέρα θυμάμαι με είχε πάρει ο ξάδερφος και με έφερε πίσω στο πατρικό μου. Έμεινα μέρες εδώ αμίλητη, μιλούσα μόνο με εκείνον και ήμουν σε μια κατάσταση αποχαύνωσης μη έχοντας αίσθηση χρόνου και τόπου..Μισούσα εκείνον τον άνθρωπο…τον μισούσα…αλλά όσες φορές και αν βγήκε κάτι μεταξύ των συμφοιτητών μου, τα απαρνήθηκε όλα…δεν ήξερε τίποτα. Βέβαια, σε μεγαλοστελέχη του κόμματος όχι γιατί να αμαυρωθεί η εικόνα από ένα ποταπό βρωμοθήλυκο το οποίο έτυχε να εκμεταλλευτεί για μια νύχτα και να βγάλει τις μανίες του; Ίσως δεν ξέρω ακόμα αν τον έχω συγχωρήσει, δεν ξέρω… μπορεί να τον μισώ…γιατί ποτέ δεν μπόρεσα να αποδείξω τίποτα. Μόνο ο ξάδερφός μου με πίστεψε γιατί είδε τη φρίκη στα μάτια μου καθρεφτισμένη..
Στην τελική μπορεί να είμαι ακόμα μια τρελή, ψυχωτική γκόμενα που δεν ξέρει τι της γίνεται και το σκάσε από κανένα ψυχιατρείο…Όσα τα κοσμητικά που ανέφερα για ‘μένα και άλλα πόσα, είναι λίγα από τα οποία έκαναν σχεδόν το τελευταίο έτος στη σχολή μου ένα ζωντανό καθημερινό εφιάλτη… Ακόμα και οι υποτιθέμενες φίλες, αντί να με υποστηρίξουν με ρωτούσαν λεπτομέρειες για το κρεβάτι που φυσικά είτε απαντούσα είτε όχι… δεν είχε σημασία… έμαθα να χαμογελάω και να το παίρνω ως αστειάκι – ακόμα μια εμπειρία κι έτσι – πολλές και πολλοί από την εδώ παρέα μου με ανάγκασαν να το βλέπω ως αναγκαίο κακό για να έρθω πιο κοντά στην εποχή μας και να προσγειωθώ για το ότι δεν πρέπει να περιμένω πρίγκιπες και βλακείες… έτσι είναι κι αν μ’ αρέσει.. μπορεί να χαμογελάσω αν αναφερθεί ή αυτοσαρκαστώ με αυτό το γεγονός, όμως όταν μείνω μόνη και από μέσα μου μπροστά σε όλους, μια φωνή ουρλιάζει… κλαίει…εκσυγχρονίστηκα λοιπόν… γιατί όχι; έτσι δεν είναι…;
Έχω μείνει μισή, αδυνατώ να εμπιστευτώ όπως εμπιστευόμουν τους άντρες παλιότερα και πιστεύω ότι τόσα ψυχολογικά που έχω μάλλον πρέπει να απαλλάξω τον άγγελο μου από ‘μένα 
Χάνω την αυτοπεποίθησή μου… χάνω τα λογικά μου κι όλα αυτά επειδή πιστεύω ότι μπορώ καλύτερα..Επειδή πιστεύω ότι μπορώ να του δώσω όσα θέλει για να είναι ευτυχισμένος… και το μόνο που θα ζητήσω από ‘δω και πέρα είναι μια ζεστή αγκαλιά, πολλά χάδια και φιλιά και ένα χέρι να μου χαιδεύει τα μαλλιά για να αποκοιμηθώ…
Τραγούδι για σήμερα: Backstreet Boys – All I have to give
Γιατί η αγάπη μου είναι ότι μου έμεινε δώσω…ψυχή και σώμα μαζί… αγαπάω αλλά δεν το δείχνω όπως παλιά…θα κατηγορηθώ ίσως για αδιαφορία αλλά δεν είναι έτσι 
Νοιάζομαι και σκέφτομαι μόνο ένα γλυκό αγοράκι που έχει κλέψει την καρδιά μου και το λατρέυω πάρα πολύύύύύύύύύύύύύύ….? 
So the song is:
But my love is all I have to give
Without you I don’t think I can live
I wish I could give the world to you…but
Love is all I have to give…
P.S. Δεν είναι τυχαίο που άρχισα να γράφω σε blog από τον περσινό Νοέμβριο και άρχισα να είμαι πιο κλειστή από ποτέ… Προσπαθώ να αλλάξω, να είμαι καλύτερη και ξέρω που έσφαλλα πάλι…Συγνώμη καρδιά μου… με τόσα λάθη δεν ξέρω που να κρυφτώ τώρα.. καλύτερα να μην ξανανοίξω το στόμα μου για οτιδήποτε αλλά αν δεν ξέρεις, μετά νομίζεις ότι με ενοχλεί κάτι σε σένα Είσαι πολύ καλός για να’σαι αληθινός και ‘γω πολύ λίγη για να στέκομαι στο πλάι σου…Συγνώμη αν δεν σηκώσω το τηλέφωνο σε λίγο…δεν είμαι σε κατάστάση για να μιλήσω… μου συμβαίνει κάθε φορά που είμαι μόνη μου και θυμάμαι το περιστατικό, να κλαίω μέχρι να μην μπορώ άλλο και μετά αποκαμωμένη να πέσω για ύπνο… Καληνύχτα σου και φιλάκια στα γλυκά ματάκια και χειλάκια σου…
