You see…
Όταν ήμουν 15 χρονών, όλοι μέχρι τότε μου έλεγαν ότι είμαι εξαιρετικά ήσυχη κοπέλα και δεν μιλάω καθόλου…Η μαμά μου έλεγε ότι είμαι ακουστικός τύπος αλλά είχε συνηθίσει να μη μιλάω ποτέ αλλα πάντα να ακούω…
Πήγα στο λύκειο, φίλες ακόμη δεν είχα αλλά είχα φίλους… Συνεχίζω τα ίδια και ήμουν μια κοπέλα που μιλούσε μόνο όταν είχε κάτι να πει – πολύ σπάνια…
Στα 18 μου, λίγο πιο ώριμη από πριν, άρχισα να μιλάω λίγο περισσότερο… Σε κανένα δεν άρεσε η αλλαγή αλλά ένιωθα ένα βάρος να φεύγει από μέσα μου γιατί μπορούσα να εκφραστώ!! (χαρά εγώ 
)
Στα 21 μετά από δύο σχέσεις που μου άλλαξαν εντελώς τον τρόπο σκέψης…. μπορώ να πω ότι δεν ακούω κανένα…γιατί όποτε άκουγα κατέληγε να με κάνει χάλια…μου μετέφερε όλο το βάρος και το φορτίο του και ένιωθε ο άλλος καλά και γω βασανιζόμουν για μέρες… Νόμιζα ότι έτσι αυτοαμύνομαι γιατί προστάτευα τον εαυτό μου από εξωτερικές περιττές στενοχώριες… Άρχισα να μη μιλάω σχεδόν ποτέ για ένα χρόνο αλλά το το έβγαζα σε τσιγάρα ξεπερνώντας φανερά τα όρια με 4 πακέτα την ημέρα… 
Τώρα είμαι 22, από τη μια προσπαθώ να κόψω το κάπνισμα τους 2 τελευταίους μήνες και από την άλλη προσπαθώ να μάθω να ακούω τους ανθρώπους που με ενδιαφέρουν και νοιάζομαι γιατί το έχουν ανάγκη… Μακάρι να καταφέρω κάτι ενδιάμεσο γιατί συνέχεια είμαι από το ένα άκρο στο άλλο… και επίσης, στενοχωριέμαι για πολλά πράγματα ενώ ίσως δε θα ‘πρεπε…
Ο γιατρός συνέστησε να μη βλέπω και ακούω ανθρώπους για πολλές μέρες αλλά δεν είναι αυτό λύση…. Προσπαθώ να κάνω μόνο 2-3 τσιγάρα την ημέρα γιατί άρχισε να με σκοτώνει πλέον… και είμαι αγύριστο κεφάλι γαμώτο μου… Λες και επίτηδες ήθελα να φτάσω εκεί…. Δεν θέλω όμως να απωθήσω τους ανθρώπους που αγαπάω από κοντά μου…αλλά βαδίζω σε ένα τεντωμένο σκοινί τον τελευταίο χρόνο και είμαι μόνη κατά βάθος σ’ αυτό 
… Θα μπορούσα να γίνω λίγο δυνατότερη ή θα με καταστρέψω μια και καλή… γιατί ώρες ώρες ναι συχαίνομαι τον εαυτό μου που δεν μπορεί να είναι εκεί για όλους και να είναι όπως το θέλουν οι άλλοι – έτσι μόνο θα ήταν ευτυχισμένοι όλοι…μόνο αν γινόμουν 1000 κομμάτια και έπεφτα όπου με χρειάζονταν…
Ω ναι, κάποιες φορές σαν ηλίθια που είμαι σκέφτομαι ότι ο κόσμος μπορεί να ήταν καλύτερος και χωρίς την ύπαρξη μου γιατί όλο προβλήματα δημιουργώ και κάνω τους άλλους γύρω μου να βρίσκουν το θάρρος και τη δύναμη να με συγχωρήσουν γιατί ίσως κατά βάθος να θέλουν να με κρατήσουν στη ζωή τους… και τους ευχαριστώ γι’ αυτό. Συνεχίζω όμως να είμαι ένα τρελοκομείο που δεν ξέρει τι του γίνεται και χάνει μέρα με τη μέρα τον εαυτό του και την αυτοπεποίθησή του…
Σημερινό άσμα;;; Κάτσε να σκεφτώ λιγάκι….
Gloria Estefan – Don’t wanna lose you
Me thinks of him and daydreams! 
